Start Wzorzec Historia Rasy Zdrowie Żywienie Hodowle w Polsce Reproduktory Szczenięta Wilczarza Dokumenty Lista osób Dzieje się !!! Artykuły prasowe Wilczarze z przeszłości Razem raźniej Kontakt

Kapitan Graham i odtworzenie rasy

Kapitan George Augustus Graham był Szkotem urodzonym w 1833 roku. Jego wcześniejsze zainteresowania dotyczyły Scottish Deerhound´ów (zebrał ponad 800 rodowodów deerhoundów, które zostały opublikowane w 1894 roku) i to te zainteresowania doprowadziły go do starodawnego Irish Wolfdog´a. W 1859 roku, w wieku 26 lat, gdy zamieszkał w Rednock został posiadaczem swojego pierwszego Irish Wolfhound´a o imieniu Faust. Od tej pory poświęcił swoje życie na odtworzenie rasy. Miał przeczucie, że rasa jeszcze nie wymarła tylko odbiegła od standardu z powodu braku naturalnych ofiar (wilki w Irlandii zostały wybite doszczętnie już na samym początku XVIII wieku - przyp.tłum.). Czuł, że Scottish Deerhound w całej swojej istocie był Irish Wolfhound´em z wyjątkiem rozmiaru oraz masy. Podjął się więc zadania odtworzenia rasy w oparciu o deerhoundy, głównie te z linii Glengarry. Oto jak pisze w sierpniu 1879 roku w swojej monografii: „To co aktualnie posiadamy nie może pretendować do miana autentycznie zintegrowanej rasy, jednocześnie można mieć pewność, że obecnie istniejące linie wywodzą się w mniejszym lub większym stopniu z pierwotnej rasy, i wydaje się prawie pewne, że nasz obecny Deerhound pochodzi od tego szlachetnego zwierzęcia ...” (wilczarza - przyp.tł)

Pogląd ten stał się to podstawą do przedłużających się sporów. Richardson rozważał przyjęcie powyżej opisanej możliwość (zwłaszcza po tym jak usłyszał w Dublinie opinię wygłoszoną na ten temat przez Mr. Haffield´a). Oprócz kap. Grahama do tego samego zdania skłaniało się też kilku innych. Jednak poglądy pozostałych różniły się i to niekiedy znacznie. Jednak w tamtych czasach nikt nie posunął się z argumentacją tak daleko, jak to miało miejsce w jednym z przekładów Historii Naturalnej Buffon´a: „Zarówno olbrzymi dog (Great Dane), Irish Greyhound jak i zwykły współczesny Greyhound chociaż na pierwszy rzut oka wyglądają inaczej, to jednak są tym samym psem; olbrzymi dog jest niczym więcej niż tylko cięższym Irish Greyhound´em, natomiast zwykły Greyhound jest tylko Irish Greyhound´em tylko nieco bardziej wydelikaconym poprzez troskliwą opiekę, dlatego pomiędzy tymi trzema psami nie ma większej różnicy niż pomiędzy Duńczykiem, Francuzem i Włochem.” Aczkolwiek w tym fragmencie Buffon odnosił się do Matin´a, której to nazwie różni tłumacze przypisywali różne znaczenia. Buffon uważał, że Irish Wolfdog był podobny do doga (Great Dane) i że nie był wcale greyhound´em, jednak w tamtych czasach dog wcale nie był taki nie podobny do Greyhound´a.

Ksiądz Edmund Hogan napisał w 1897 tak: „Rozpoczęła się hodowla rasy z zamiarem by legalnie mogły ją reprezentować nasze znakomite psy. Zostały one uznane za takie przez English Kennel Club a ich hodowcy i osoby wspierające zrzeszyli się w „The Irish Wolfhound Club” Wielkiej Brytanii i Irlandii. Ale czy te psy są właściwymi pretendentami do reprezentowania rasy? - oto jest pytanie; czy są z tej samej linii, matrycy, z tej samej gliny? Ten problem był zapalczywie rozważany przez wiele lat i może znaleźć rozwiązanie w dowodach, które oby były dostarczone bez presji by służyły potwierdzeniu jakiejkolwiek z góry przyjętej teorii. Każdy wyciągnie wnioski dla siebie, ale niech mi wolno będzie powiedzieć, że się w pełni zgadzam z Kapitanem Grahamem z Rednock i odnoszę do współczesnego wolfdog´a sławne przysłowiowe Maccombich w Waverley: „Mar é Bran, is é a bráthair”, „Jeżeli to nie Bran, to jest to jego brat.”

Hough Dalziel, z drugiej strony, w swojej książce British Dogs napisał: „Kapitan Graham twierdzi, że ma psy w których żyłach płynie krew Irish Wolfhound´a i których rodowód da się prześledzić przez 40 lat wstecz. Zatem prowadzi wstecz do linii Richardsona, ale moim zdaniem Richardson nie zdołał wykazać, że dysponuje prawdziwie oryginalnym materiałem, nad którym można by pracować i mogę niezaprzeczalnie stwierdzić, że jeżeli nawet miał by jakąś czystą krew Irish Wolfhound´a to wielce ją rozcieńczył. Teraz, jak przypuszczam, Kapitan Graham nadal kontynuuje ten proces rozcieńczania. Jest mi niezmiernie ciężko zrozumieć, jak mogło pozostać coś więcej niż tylko nieskończenie małe pokrewieństwo z oryginalnym Irish Wolfhound´em. Nie wątpię, że gigantyczny, pokryty szorstkim włosem pies w typie Deerhounda może być wyprodukowany poprzez rozważną i rozsądną hodowlę, ale musi być utrzymana duża dolewka obcej krwi. Zaryzykowałbym kompromis, ponieważ myślę, że te silne i zwinne psy używane do zabijania wilków, które tak chwalebnie zapisały się w historii Irlandii musiały być wytworzone poprzez krzyżowanie różnorodnych rodzajów wojowniczych i pięknych psów z udziałem Celtyckich Greyhoundów. To jest oczywiście jedynie spekulacja, ale jeżeli jest w niej chociaż cień prawdy to Irish Wolfhound Club jest na najlepszej drodze by zreprodukować takie zwierzę, chociaż nie mogę powiedzieć, że będzie to przywrócenie do życia starożytnej rasy.”

Dnia 27 czerwca 1885 roku „Field” złośliwie skomentował napisaną przez Kapitana Grahama Monografię rasy. Stwierdzono w komentarzu, że pomimo podjęcia znacznych trudów i zgromadzenia niekiedy bardzo interesujących faktów, nie widać aby podjęto próbę wykazania przetrwania jakiejkolwiek starej linii. Pamflet zawierał fotografie Scot´a i Colin´a , które „Field” przyjął jako typowe portrety ulubionych zwierząt autora. „Wygląd żadnego z nich nie przejawia elegancji” tak brzmi komentarz, „ z takimi psami czystej rasy, równie przystojnymi jak i użytecznymi, obawiamy się że „konik” promotorów Klubu będzie miał nikłe szanse dotrzeć do wyznaczonego celu.”

W następnym tygodniu Kapitan Graham odpowiedział na ten tekst: „The Modern Irish Wolfhound” - 4 lipca 1885. „Sir, - W odpowiedzi na pańskie uprzejme odniesienie się do mojej monografii o Irish wolfhound w pańskim piśmie z dnia 27 ubiegłego miesiąca, niech mi wolno będzie zwrócić uwagę na fakt, że posunął się pan zbyt daleko w swojej dedukcji, jakoby były jakieś roszczenia co do istnienia jakiejkolwiek autentycznej linii. Jeżeli wyciągnął pan taki wniosek, widać nie zdołałem wyrazić jasno tego co miałem na myśli. Pomimo, że nie mogę przyznać, że nadal mamy czystą linię to jednak wyraźnie twierdzę i zapewniam, że więcej czy mniej lecz pewna ilość autentycznej krwi jest ciągle obecna - i to w całkiem wystarczającej ilości aby odbudować starą rasę przy pomocy przeprowadzenia prawidłowych kolejnych krzyżowań. Chociaż z łatwością przyznaję dogowi (Great Dane) to, że jest wspaniałym i imponującym rozmiarem oraz siłą zwierzęciem, jednak mogę odmówić mu elegancji i piękna. I chociaż deerhound w większości przypadków jest zarówno elegancki jak i piękny, jednak nie posiada wielkiego rozmiaru, siły i majestatycznego wyglądu dawnego Irlandzkiego psa (old Irish dog). Członkowie Irish Wolfhound Club mają nadzieję stworzyć psa, który będzie łączył wzrost i siłę doga z wyglądem i pięknem deerhounda. Przepraszam, że to powiem, ale ta rasa nie będzie w większym stopniu zprefabrykowana, niż miało to miejsce w przypadku innych ras, które obecnie uważane są za tzw. „czyste”. Odzyskanie - ten termin narzuca mi się jako najbardziej odpowiedni i gdyby nie to „odzyskiwanie” wiele naszych najlepszych narodowych ras zniknęłoby bezpowrotnie i proszę mi uwierzyć, że nie osiągnęłyby w końcu obecnej doskonałej formy gdyby nie hojny outcrossing.”

Na co z kolei odpowiedział wydawca „Field´a”: „Pytanie w tej dyspucie brzmi następująco: czy „odzyskana” rasa Irish Wolfhound´a może być prześledzona w jakiejś linii wstecz do oryginalnej rasy. Nie dyskutujemy nad tym, że wielu hodowców stosowało krzyżowania, które doprowadziły do obecnego kształtu ale niepokojący jest fakt, że powstał rodzaj bazy startowej uznanej za specjalną rasę. Czy jest uczciwe mówić w ten sposób o współczesnym Irish Wolfhoundzie ?”

To czy Kapitan Graham przywrócił do życia czy tylko wytworzył Irish Wolfhound´a nie ma dla nas obecnie w XXI wieku prawie żadnego znaczenia. Możemy być mu jedynie wdzięczni za tą wspaniałą i zachwycającą rasę.

Nie mamy zbyt wielu szczegółów dotyczących pracy Kapitana Grahama ani jego kolegów, którzy pracowali nad odbudowaniem obecnej rasy Irish Wolfhound. Przetrwał notatnik Kapitana Grahama, który jest zwykłym zeszytem, z jednego końca zawierającym notatki kennelowe a z drugiego - numerowaną listę psów z komentarzami na ich temat (w niektórych przypadkach). Ten notatnik został podarowany dla Irish Wolfhound Society (England) przez syna Kapitana Grahama, pana Malcolma Grahama z adnotacją, że ma być dostępny dla wszystkich hodowców. Notatnik postanowieniem Irish Wolfhound Society został przekazany do Irish Wolfhound Club of Irland. Notatnik po raz pierwszy został zredagowany przez Phililis Gardnem, która sprawdziła każdy podany rodowód. Tą wersję notatnika zobaczyła pani C. Groverman Eblis z Killybracken kennel w USA podczas swojego pobytu w Irlandii w 1956 roku. W 1959 roku doprowadziła do wydania tego notatnika w postaci książkowej. Został on wydany pod tytułem Irish Wolfhound Pedigrees 1859 - 1906 przez Irish Wolfhound Club w Irlandii. Jego kopie są nadal osiągalne.

Może będzie tu pomocne spojrzenie wstecz. Buffon w swojej l´Historie Naturelle stwierdził, że Irish Wolf-dog był podobny do Grand Danios, który był całkiem inny niż dog (Great Dane) jakiego znamy dzisiaj ale bardzo podobny do le Mâtin, które to psy tak przedstawia Buffon:

Buffon nie zamieścił wizerunku Irish Wolf - dog´a. Jego l´Historie Naturelle została opublikowana w 1740 roku. W 1792 roku Barr wydał Natural History, którą nazwał Buffon (ta nazwa stała się synonimem dla historii naturalnej) i w której zamieścił następujący obrazek Irish hound´a (z lewej strony) - psa w pewien sposób podobnego do tego na obrazku zamieszczonym 3 lata wcześniej w History of Quadrupeds Bewick´a (z prawej).

Jeden z Irish Wolf - dog´ów Lorda Altmonts´a, ostatni ze swojej rasy (1794)

Irish Grey-hound z Encylopaedia Britannica, 1797

 

Irish Wolf-dog w/g W.P. Smith, 1835

Pierwszy pies Kaptana Grahama Faust, był wyhodowany przez Rev. W. Lane Fox, Rector of Delamere Northwich, Cheshire lecz jego rodowód jest nieznany. Faust urodził się 1859, urósł do 29½ cali, ważył około 115-120 lbs. i był bardzo silnym czerwonym psem. Skojarzony z Ella (Valiant ex Norna) dał Ethel, urodzoną w październiku 1862, matkę Colin´a należącego do Grahama. Valiant należal do Pułkownika Frazera of Penarth i był po Bran´ie Lorda Saltoun's i od Vengeance Seaforth's.

Wśród psów posiadanymi przez Kaptaina Graham była Old Donagh wyhodowana przez Mr. Baker of Ballytobin w 1862. Mówiono o niej, że jest potomkinią psów hodowanych przez Richardsona. Została przekazana przez Mr. Bakera do Reverend H. Milward, i sprzedana następnie Grahamowi. Miała 27¾ cali wzrostu i była czerwoną brindelką. Została pokryta psem Grahama Ettrick´iem, który był po Marquis (kremowy Garnier's Lion ex Garnier's Lufra) i od Carrac (ciemna czerwona brindelka wyhodowana przez Lorda Henryego Bentincka). Ojcem Lion'a był Adam, kupiony w Leadenhall Market jako Mastiff ale był opisywany przez puł. Garniera jako "slim, long on the leg" (wymukły, długonogi). Mówi się, że Adam był zarejestrowany w Kennel Klubie jako Irish wolfhound ze sporządzonym rodowodem, lecz żaden "Adam" nie figuruje w KC rejestrze.

W tamtych czasach deerhoundy tworzyły podstawę projektu hodowlanego, podczas gdy dogi (Great Dane) były używane by dać większy rozmiar i masę. Warto zwrócić uwagę na to, że zanim Irish Wolfhoundy były po raz pierwszy wystawiane, uprzednio kilka z nich było wystawianych jako Deerhoundy, a inne miały potomstwo, które wystawiano jako Deerhoundy.

Suka Dr. Lamon-Hemming'a, Linda (obrazek poniżej), urodziła się w 1871, ze skojarzenia Keildar ex Brenda. Keildar należał do Kapitana Graham´a i urodził się w 1863. Powiada się, że jego dziadek ze strony ojca pochodził ze starodawnej linii old Irish wolf-dogów, ale suka z którą go skojarzono (dziadka) była częściowo Borzoiką. Potomstwo Lindy stało się ważne zarówno dla hodowli Irish wolfhoundów jak i Deerhoundów. Pokryta przez Swaran I, dała Cooper's Brian, który został ojcem Bhoroo.

Linda, Hugh Dalziel's British Dogs, 1880

Graham odkrył, że w Irlandii ciągle istnieją linie wiodące krew dawnego Old Irish wolf- doga. I z jednej z nich, tej należącej do Sir J. Power, Kilfane, Co. Kilkenny otrzymał psa o imieniu Oscar, którego rodowód jest nieznany, chociaż mówiło się o nim, że jest synem Scota i Old Donagh. Oscar skojarzony z G. Sharpe's Juno dał Graham´s Scot, urodzonego w czerwcu 1877 roku. ( Z tekstu wynika, że było dwóch Scottów: Scot i Scot Grahama - przyp. tł). Scot skojarzony z Ch. Sheelah dał Shawn, urodzonego 8 grudna 1884 roku, wyeksportowanego potem do U.S.A, lecz linia Scota line nie była kontynuowana w U.K.

Graham's Scot

Irish Wolfhoundy zostały po raz pierwszy pokazane w roku 1879 w Dublinie, a potem znowu w roku 1881 na pokazie Kennel Clubu. W tamtym czasie w Kennel Clubie były one zarejestrowane pod nagłówkiem „Rasy Zagraniczne”.

Rodowody tych kilku wczesnych psów są albo nieznane albo wątpliwe. Brenda została nabyta na aukcji niedaleko Waterford, rodowód nieznany, ostatnim właścicielem był Dean O'Brien of Adare. Wolf (nie mylić z psem rasy Tibetan o tym samym imieniu), którego właścicielem był Capt. Butler of Limerick, pochodził prawdopodobnie z hodowli Kilfane. Wolf i Brenda skojarzone ze sobą dały Rev'd O'Brien's Fionn, o którym Graham mówił, że „to ten pies którego chcemy, gdyby tylko był większy” (miał on 29 cali wzrostu). J.F. Baily's (Dublin) Cuchullin był kolejnym psem o nieznanym rodowodzie, chociaż właściciel Mr. Baily twierdził, że w Kilcrea istnieje nieprzerwana ciągłość lini od roku 1848.

Cuchullin (Cuchulain)

Należący do Pani Digwood Billy, urodzony w 1896 figuruje w Graham's Pedigrees jako pies o nieznanym rodowodzie, ale także jako Deerhound Shakespeare II! Może zaświtać w głowie myśl, że wtedy nie tylko nie było zwyczaju przejmowanie się rodowodami ale też, że wiele z tych wczesnych psów stało na rozdrożu pomiędzy Deerhoundami a Wolfhoundami, i rodowody niektórych wczesnych „Irish wolfhounds” można odnaleźć w kolekcji rodowodów Deerhoundów zebranych przez Grahama. W tamtych czasach nie było przydomków hodowlanych (kennel names) zatem pojawiała się dodatkowa trudność (i nadal jest) identyfikacji psów o tym samym imieniu.

Graham zrobił trochę krzyżowań w bliskim pokrewieństwie z zamiarem utrwalenia typu. Dla przykładu, jego słynna suka Sheelah pochodziła ze skojarzenia brat/siostra (Swaran II-Moina). Sheelah urodziła się 26 września 1882. Pierwszy rysunek przedstawiający Sheelah autorstwa R.H. Moore, wykonano dla All About Dogs, wydanego w 1890. Ale w Gazehounds: The Search for Truth Constance Miller pokazuje rysunek wykonany przez Millsa dla The Dog w 1892 i widzimy całkiem inny obraz stworzenia na dużo krótszych nogach, o cięższym ciele bardziej przypominającym mastiffa niż greyhounda. Constance Miller zaznacza w swojej książce, że w tamtych czasach wiele rysunków psów było często raczej artistic niż dokładnie kopiujących wygląd zwierzęcia i poza tym twierdzi, że rysunek Sheelah wykonany przez Moorea wydaje się czystą fabrykacją.

Sheelah była opisywana jako bardzo ciężka suka (100 lbs), masywna, z ostrą, twardą szatą i cechująca się dużą siłą. Opis ten pasuje raczej do rysunku Millsa niż Moorea. Miała dwa mioty będąc u Grahama, zanim jej właścicielem nie został Mr. G.E. Crisp of Ipswich. Skojarzona z Bhoroo dla otrzymania jej pierwszego miotu, dała Rev. W. Lindsay's Tara. Tara napewno była bardziej podobna do Sheelah narysowanej przez Millsa niż przez Moorea.

Rev. W.J.C. Lindsay's Tara

W 1885 Ralph Clifton odwiedził kennel Kaptana Grahama i napisał z wizyty takie oto sprawozdanie: „Udałem się specjalnie aby odwiedzić hodowlę Kapitana Grahama. Jego czołowy reproduktor, „Brian”, jest wspaniałym towarzyszem, o maści ciemnej pręgowanej, około 31 cali wzrostu, wyprostowany na swoich nogach jak terier, i o ogromnej kości. Wydaje się, że jest za ciężki by być aktywnym, ale zmieniłem swoje zdanie, gdy zobaczyłem jak bez problemu przeskakiwał przez płoty o wysokości 6 stóp. Jego głowa jest bardzo długa, i nie ma w niej ni kszty słabości deerhounda. Ma też ogromnie pojemną klatkę piersiową i ciało o dobrych proporcjach do osiągania dużej szybkości. Ale, wydaje mi się, że jego okrywie włosowej brakuje ilości i jakości, szczególnie na głowie. „Wolf”, pies z naszego Ogrodu Zoologicznego nie może się równać z Brianem, chociaż wierzę, że nie było nigdy bardziej typowej wolfhoundziej głowy niż tej, którą posiada „Wolf´.„Sheelah”, najlepsza suka jaka jest w posiadaniu Kapitana Grahama, jest zbyt ciężkiej kości przy jej wzroście wynoszącym około 27 i pół cala w kłębie. To jest jej duże wada, a z reguły bywa całkiem odwrotnie, jak to widać u mojej własnej suki Runa. Głowa Runa jest tak dobra jak Briana ale przydalo by się jej więcej futra zarówno na ciele jak i na głowie. Jej okrywa włosowa jest długa, z napradę dobrym podszerstkiem i ma stalowo - szary kolor. Widziałem miot szczeniąt w wieku 3 miesięcy, po „Scot” od Sheelah - wszystkie mocnej kości, ewidentnie odziedziczonej po suce, chociaż wierzę, że Scot był bardzo ciężkim psem. Ich okrywy włosowe miały najlepszą strukturę, której nie dorównywała żadna inna w kennelu Kapitana Grahama, okrywę będącą tak twardą jak u najlepiej owłosionego Irish terriera, i o ciemnoczerwonym kolorze”. (Opisywany miot urodził się 8 grudnia 1884 roku, zatem wizyta pana Cliftona miała miejsce na początku 1885 - HJ)

W dniu 2 września 1889 w Stock-Keeper pojawił się u Wydawcy list dotyczący Sheelah. Można w nim przeczytać to co następuje: Sir - pan i pańscy czytelnicy mają wątpliwości za każdym razem, gdy czytają wspaniały stary poemat „Llewellyn and His Dog”. Sam niejednokrotnie go czytałem, zawsze z coraz to większą przyjemnością, i często życzyłem sobie by stać się posiadaczem takiego szlachetnego psa jak Gelert. Wpatrywałem się w wizerunek Irish Wolfhounda w „Our Friend the Dog” i jeszcze intensywniej na wspaniałe zdjęcie Merlina, które ukazało się w Stock-Keeper jakiś czas temu, i wyobrażałem sobie majestatyczne zwierzę łączące w sobie wielką siłę z aktywnością, ogromnego Deerhound, bardzo masywnego, ale ciągle o kształtach pozwalających szybko mknąć. Rozmyślałem nas możliwość zdobycia przedstawiciela tak szlachetnej rasy, gdy - cień Gelerta! - cóż widzę na okładce Stock-Keeper jako przykład „wspaniałego okazu tej pięknej rasy”. Czy to jest zwierzę z moich marzeń? Tak niezgrabne, o wyglądzie mieszańca w 1/3 bernardyna i w 2/3 colli jest tej samej rasy co Merlin? Powiedzcie, o tak, członkowie I.W.H. Club, czy to zwierzę ukazane w Stock-Keeper dnia 19 czerwca jest w typie na który prowadzicie hodowlę? Czy to jest „wspaniały przedstawiciel” starożytnej i szlachetnej rasy, którą probujecie przywrócić do życia?. Powiedzcie mi, och powiedzcie, który typ jest prawidłowy, Merlin czy Sheelah?BACH

Odpowiedz Wydawcy była następująca: „ By pozostać wiernym naszym zasadom, że wszyscy mają takie same prawa i nie faworyzuje się nikogo, opublikowaliśmy powyższy list, chociaż zawarta w nim krytyka ma drażniącą formę. By być sprawiedliwym w stosunku do Sheelah musimy powiedzieć, że zbieg okoliczności sprawił, że ilustracja nie jest tak satysfakcjonująca jakbyśmy tego sobie życzyli. Suka jest w bardzo ciekawym typie, jakiego nie jest w stanie w pełni oddać ani fotografia ani rysunek. Należy również wziąć pod uwagę to, że przywrócenie do życia rasy jest procesem długim i żmudnym. Może pojawić się chęć porównywania Sheelah z ideałem. Bycie partnerką dla Dhulart i Harno jest powodem uhonorowania Sheelah poprzez umieszczenie jej wizerunku na okładce”. (Na okładce zamieszczono rysunek Sheelah wykonany przez Millsa -HJ)

W 1885 roku uformował się Irish Wolfhound Club. Wydarzenie było opisywane w The Kennel Chronicle , dnia 30 marca tegoż roku. W 1886 roku powstał Standard of Points, skompilowany pzez Kaptana Grahama i Pułkownika J. R. Garniera, przyjęty przez Irish Wolfhound Club, i zaakceptowany przez Kennel Club. Poza tym zasugerowano, że Irish wolfhounds, które do tej pory były rejestrowane w sekcji Zagranicznych Ras, powinny otrzymać swoją własną oddzielną sekcję rejestracyjną, co zostało przeforsowane przez Kennel Club i w czerwcu 1886 roku 24 Irish Wolfhoundy zostały zarejestrowane w tej nowej sekcji. Te wydarzenia przyciągnęły więcej uwagi oraz poświęcenia i skierowało rasę na drogę do odrodzenia.

W książce wydanej w Belgii w 1897, Races de Chien, Count Henri de Bylandt, w rozdziale Lévrier Irlandais, jest napisane , że w tamtych czasach oprócz Irish Wolfhound Club, był Northern Irish Wolfhound Club, w Liverpoolu, z Prezydentem F.N. Birtill i Sekretarzem J. Trainor. Składka wynosiła 1 guinee, podczas gdy w Irish Wolfhound Club - 2 . To pierwszy i jedyny raz, kiedy zobaczyłam wzmiankę o innym klubie do czasu aż ustanowiono Irish Wolfhound Association w 1925.

Graham nie robił sekretu z tego, że stosował outcrossy, włączając nieco Borzoi oraz jednego Tibetan Mastiffa.

Tibetan, o imieniu Wolf, został skojarzny Lindsay´s Tara (Bhoroo ex Ch. Sheelah) i dał miot (urodzony 16 czerwca 1892) w którym były 2 suki będące przodkiniami wszystkich współczasnych wolfhoundów - Vandal i Nookoo. Graham sam nie używał dogów (w 1885 napisał „Chociaż z łatwościć przyznaję, że dog jest wspaniałym zwierzęciem o imponującym wyglądzie, jednak brak mu elegancji w ksztaltach i piękna”), ale nabywał potomstwo takich krzyżówek, głównie od Hrabiego of Caledon, który stosował do krycia doga arlekina o imieniu „Earl of Warwick”. Także użył do krycia Garnier´s Scythian. Scythian miał ojca doga Cedric the Saxon i matkę Lufra mającą przewagę krwi deerhounda. Graham skonstruował model (w skali 1:1), w którym ukazał jaki powinien być Irish wolfhound. Wysokość modelu wynosił 35 cali w kłębie, obwód 42 cale, waga około 140 lbs. Wykonano fotografię modelu z Kaptanem Grahamem stojącym z tyłu, ale fotografia nie jest datowana, więc nie wiadomo kiedy ją zrobiono.

Kapitan Graham napisał o swoim modelu, że „prezentuje wersję najbardziej trafnego i godnego uwagi zwierzęcia o bardzo majestatycznym i pięknym wyglądzie, do którego jeszcze bardzo bardzo daleko wszystkim psom jakie kiedykolwiek widział”. Trzeba sobie uzmysłowić, że w tamtych czasach nie było przydomków hodowlanych (kennel affixes). Psy były po prostu znane z ich imion własnych i imion ich właścicieli (np. Graham's Sheelah, Garnier's Scythian); zatem jeżeli kilka psów nosiło to samo imię, w rodowodach czasami trudno było stwierdzić który jest którym. Dla przykładu w Graham's Pedigrees funkcjonuje ośmiu Bran´ów (oraz Bran II) i dziesięciu Lufra. Poza tym imiona mogły być, a nawet były całkowicie zmieniane. Dla przykładu suka wyhodowana przez Mr. Lindsay najpierw nazywała się Norah Creina ale potem imię zmieniono na Princess Fendabar. Dwa szczeniaki z miotu Grahama Diarmid miały zmienione imiona; jeden z Groa na Laragh, a drugi z Derreen na Lufra. Taka sytuacja utrzymywała się do około roku 1900, kiedy to weszły w użycie przydomki hodowlane i chociaż bywają one pomocne w śledzeniu linii niektórych psów, jednak trzeba wziąć pod uwagę, że gdy pies był sprzedawany do innego kennelu, to raczej całe jego imię było zazwyczaj zmieniane niż po prostu dodawany do oryginalnego imienia nowy przydomek hodowlany, tak jak to ma miejsce obecnie. Dla przykładu jest trochę wątpliwości odnośnie Merlina. Zgodnie z Graham´s Pedigrees, urodził się on w 1886, z ojca Bhoroo od matki Hecla (siostra miotowa Lufra po Ivanhoe, który był po dogu Cedric the Saxon) lecz Phyllis Gardner w swojej książce Irish Wolfhound Portraits, napisała o Merlinie „Trudno wykazać jak ten pies został wyhodowany. Niektóre autorytety twierdzą, że jego ojcem był dog, inne, że jego pra- prababka była pokryta dogiem. Typ w jakim on jest pozostaje podobny do Ch.Dhulart.” Jednak w rejestrze w Kennel Club jest zarejestrowany jako MERLIN, d, Colonel J. Garnier's, R.E. by Mr. Cooper's Boru - owner's Hecla, Nov. 21, 1886. Boru (Bhoroo) by Brian out of Lufra.

Merlin, posiadany & prawdopodobnie wyhodowany przez Płk. Garnier´a

W czerwcu 1886 roku w Kennel Gazette odnotowana została Hecla (matka Merlina), którą opisano jako sukę urodzoną 20 kwietnia 1885 ze skojarzenia po Mr. G. Thornton's Cedric the Saxon ex Miss de la Pole's Lufra, ale w Kennel Club Calendar & Stud Book w1887 napisano, że Lufra była w posiadaniu Lt.-Col. Garnier a Hecla urodziła się 28 kwietnia 1885 roku. Zatem zapiski we wczesnym okresie funkcjonowania Kennel Clubu nie zawsze oddawały rzeczywisty stan rzeczy.

Hecla z Journal L'Acclimatation

Hydra, brat miotowy Bhoroo, będący w posiadaniu przez W. Jessop, skojarzony z Sheelah Grahama dał Ch. Dhulart, o którym mówiono, że był czarny, szary podpalany zółtobrązowo (grey and tan) lub czarny podpalany zółtobrązowo (black and tan) i który miał spory udział w hodowli. Skojarzony wstecznie z Sheelah, dał G.E. Crisp's Myshall; z Lufra ( siostra miotowa Scythiana) dał R.B. Townshend's (Oxford) Dark Rosaleen ( urodzoną 15 lutego, 1890).

W sierpniu 1890 roku urodził się J.B.Waldy's (Hereford) Keltair, pochodzący po Shakespeare II [jak wiemy Shakesper II nie posiadał rodowodu i jak wcześniej wspomniano występował jako Mrs. Digwood's Billy a oprócz tego Shakespear II występuje w Graham's Pedigrees of Scottish Deerhounds jako pies będący w posiadaniu Gibbin´a i pochodzący po Hood Wright´s Buscar II od Gibbins´ Lucy, ur. 29 sierpnia 1888. Graham powiedział o nim: „bardzo buży pies, z grubą głową, złymi uszami, bardzo owłosiony, rudy brindle, 32 cale, niepodobny do deerhounda)"] ex Moina II (po Dhulart ex Brenda - po Nero, płowym brindlu dogu), tak podaje Graham's Pedigrees. Phyllis Gardner w Irish Wolfhound Portraits pisze o nim , że „ma jakąś domieszkę krwi Deerhounda ale brak jakichkolwiek odkrytych outcrossów.” Keltair, jak podaje Graham's Pedigrees był ciemnym szarym psem podpalanym na rudo - brązowo, lecz według Portraits był czarny rozświetlony (black and fawn). Keltair skojarzony z Mrs. Williams' Kathleen (po Garryowen [Scythian ex Spencer] ex Lindsay's Tara) dał Teufell, która była opisywana jako wielka i mocna, ale niemal wyrównana, i która była skojarzona z Ch. Wargrave.

 

Keltair

Vandal i Nookoo były już wspominane jako córki pas rasy Tibetan, o imieniu Wolf oraz suki Lindsay's Tara. Urodziły się 16 czerwca, 1892 roku, w hodowli M.K. Angelo of Brighton. Vandal była opisywana jako "Red. Rough. Stout made. Poor ears." („Czerwona. Ostrowłosa. Mocno zbudowana. Ze słabymi uszami”). Nookoo była opisywana róznie, jako „Brązowawa. Bardzo owłosiona. Z dużymi kiepskimi uszami. Postawna z krótkim, wygiętym ogonem. Z dobrymi kończynami” oraz jako „Żółta brindelka. Bardzo włochata”. Nookoo skojarzona z Brian II, dała Ch. Dermot Astore i Diarmid, oraz skojarzona z Dysart dała Nualla, matkę Ch. Shournagh, Ch. Leinster i Ch. Dhudesa. Vandal skojarzona z Bran II dała Ch. Earl of Antrim, i z Auster dała Sheelagh, matkę Ch. Hibernia (prababkę Sulhamstead Pedlar).

   

Ch. Dermot Astore 

powyżej narysowany przez Phyllis Gardner, poniżej sfotografowany

Nie byłam w stanie znaleźć wizerunku suki Vandal, z wyjątkiem tego z Irish Wolfhound Pedigrees, który nie jest zbyt przydatny, ponieważ suka na nim leży na ziemi. Bran II, z którym dała ona Earl of Antrim, jest przedstawiony poniżej:

Bran II (Balor ex Hilda)

Bran II został wyhodowany przez Angelo, urodził się 27 czerwca 1893 roku. Kaptain Graham powiedzial o nim: „Bardzo dobry pies. 311 cali. Ciemny brindle. Dobra okrywa, uszy prawidłowe, wspaniala dluga głowa. Ogon dobrze wygięty, dobre stopy i nogi”. Został on ojcem O'Leary oraz Finn, który był ojcem Wickham Lavengro (od Wickham Sheelah) i Felixstowe Dromore (od Juno of the Fen), która skojarzona z Ch. Cotswold dała Ch. Felixstowe Kilronan.

Dnia 29 czerwca 1892 urodziła się Cheevra. Została wyhodowana przez Miss Aitchison ze skojarzenia Garryowen (Scythian [syn doga Cedric the Saxon] ex Spencer [Deerhound]) ex Raheen (Brian ex Lufra od Ivanhoe, siostra miotowa Scythiana). Cheevra należała do Mrs. Gerard a komentarz Kaptain Grahama na jej temat był taki: „Niebieska brindelka. Słaba okrywa włosowa. 28,1 cali. Dobra suka. Prawie wyrównana.” Cheevra dała 74 szczenięta. W 1902 roku uratowała Mrs. Gerard od ataku dzikiej świni, co było opisywane w gazetach i przyczyniło się do wzrostu popularności rasy. Jedno ze szczeniąt Cheevray - Rajah of Kidnal, stał się pierwszą maskotką Gwardii Irlandzkiej.

Cheevra

Dnia 27 czerwca 1893 roku urodził się Luath ze skojarzenia Fingal (Dhulart ex Carrac) ex Banshee (siostra miotowa Merlina). Komentarz Kaptana Grahama na jego temat brzmiał: „Dobra okrywa, kończyny i stopt, dobra głowa i uszy. Czerwony brindel.” Żaden z potomków Luath'a nie kontynuował linii.

Luath

Dnia 2 września 1893 urodził się Brian II. Wyhodowany przez Grahama, ze skojarzenia Gara [lub Fingal] ex Zarah III. Poza wspomnianym uprzednio miotem z Nookoo był ojcem Chs. Wargrave i Daireen i Tea Tephi (od Teufella) i Sheila i Nancy of Kidnal (od Cheevra). Tea Tephi była matką Ch. Connaught. W sierpniu 1895 roku w Liverpoolu vet, J. Trainor, wyhodował miot po Brian II od Kilda (wyhodowanej przez Angelo, ze skojarzenia Garryowen ex Norah [ Deerhound]) w którym był Thiggum Thu, opisywany przez Grahama jako „Czerwony brindel. 33-cale. Bardzo krótkie ciało, uszy dobre, głowa bardzo krótka, krowia postawa tylnych nóg. Okrywa dobra.”

 

Thiggum Thu

W marcu 1896 roku urodził się O'Leary ze skojarzenia Bran II ex Princess Oona (siostra miotowa Kincaid), wyhodowany przez Mr. Crisp. Graham opisał go: „32¼ cala. Bardzo dobra głowa. Dobry pies. Raczej krowia postawa tylnych nóg”. Po Ch. O'Leary był między innymi Acushla, Tynagh (należacą do A.J. Dawson, bohaterkę książki Dawsona Finn The Wolfhound) i Cotswold. Gdy w 1906 roku O'Leary umarł, został przekazany do Natural History Museum, South Kensington. Phyllis Gardner pisze o nim: „Jego rodowód wykazuje nieduży udział procentowy doga parę pokoleń wstecz lecz jest głównie sławny i wybitny z powodu wyhodowania w bliskim pokrewieństwie z jak najbardziej autentycznych linii, szczególnie ze strony matki”.

Ch. O'Leary

O'Leary podczas jednego z pokazów zaczął drżeć I się trząść, jakby to był jakiś rodzaj płąsawicy. Atak pląsawicy prowadzących hodowlę przypisali temu, że pies w wieku około 9 miesięcy został kilkakrotnie uderzony przez psiarczyka (kennelman) za to, że przedostał się na pastwisko i przyciągnął w pysku wielką owce pokonując strumień w drodze powrotnej do Playford Hall. Lecz w rzeczywistości to drżenie zostało przekazane kilkorgu z jego potomstwa (i na kilka pokoleń).

Około roku 1896 that Mr. Isaac Everett of Felixstowe wkroczył na scenę i rozpoczął kupowanie pewnej ilości psów, które stały się podstawą znanego na całym świecie Felixstowe Kennels.

Dnia 13 czerwca 1896 urodziła się Captain Graham's Erin, wyhodowana przez Mr. Angelo, ze skojarzenia po Goth (Karo ex Nookoo) od Daisy (Borzoi Korotai ex Hilda). Erin była czarna podpalana (black and tan), zostła championką, i matką (po Wargrave) Wickham Sheelah - kolejnej czarnej podpalanej suki, która została matką Wickham Lavengro i Ivo Drogheda.

Mrs. Williams's Wargrave urodził się w styczniu 1897, został wyhodowany w Liverpoolu przez vet, J.J. Birtill, był ze skojarzenia Brian II ex Teufella. Graham powiedział o nim: „33-cale. Dobrze zbudowany, duże uszy dobrze noszone, niezbyt duża okrywa włosowa, bardzo masywna długa głowa”. Został ojcem Wolfe Tone, Felixstowe O'Carroll, Aughrim i Artara. Graham powiedział o Artara: „Wspaniala suka, dobra okrywa,doskonała głowa”. Urodzona w lutym 1899 roku, od Laragh (siostry miotowej Dermot Astore) Artara wygrała w 1901 roku Wystawę Kennel Clubu jako pierwsza i nadzwyczajna.

Poza tym w styczniu 1897 roku urodziła się Mrs. Jackson's Sportella, wyhodowana przez Mrs. Gerard, ze skojarzenia po Dermot Astore (Brian II ex Nookoo) od Cheevra. Sportella została championką. Jej siostrą miotową była Major Shewell's Princess Patricia of Connaught, matka (po O'Leary) Champion Cotswold oraz (w innym miocie) Ailsa, towarzyszka Kaptana Grahama aż do jego śmierci.

Ch. Sportella

Dnia 29 kwietnia 1898 roku urodziła się Colleen, ze skojarzenia Earl of Antrim (Bran II ex Vandal) ex Lady Kathleen (Garryowen ex Cruiskeen), wyhodowana przez Mr. Allen. Natomiast jak podaje Graham's Pedigrees suka R.A. Allen's Colleen urodziła sie w lutym 1898 roku, ze skojarzenia Bruin (zananym także jako Earl of Antrim) ex Lady Kathleen; i została później sprzedana Mrs. Compton, i od tej pory jej imię zmieniono na Wolfe Colleen. Wolfe Colleen była matką Wolfe Witch oraz Juno of The Fen. Oprócz tego Wolfe Witch jest zapisana w Graham's Pedigrees jako córka Roseen! Juno of The Fen była matką Felixstowe Dromore, która skojarzona z Ch. Cotswold, była matką Ch. Felixstowe Kilronan.

Ch. Cotswold

Cotswold został wyhodowany i był własnością Majora Shewell, urodził się 7 marca 1902 roku, ze skojarzenia O'Leary ex Princess Patricia of Connaught. Jest opisany w Pedigrees jako „pszeniczny, 33-cale w kłębie, Mrs. Shewell mówiła, że Graham nie znalazł w nim żadnego błędu. Jeden z sędziów powiedział, że ma stromo ustawione pięty”. Wygrał 17 C.Cs.

Wolfe Tone został wyhodowany przez Mrs. Compton of Brasted Chart, ze skojarzenia Wargrave ex Colleen (wspomnianej powyżej z powodu kontrowersji w jej rodowodzie), urodził się 3 sierpnia 1900 roku. Był czarny (lub szary) i podpalany, miał 33 cale w kłębie. Późniejszym jego właścicielem stał Major Shewell. Był ojcem Cotswold Patricia. Phyllis Gardner napisała o nim „Wiedzie w swoich żyłach cross Tybetański w czwartym pokoleniu ale poz tym ma dużą proporcję najprawdziwszej krwi. Był czarnej maści”

Wolfe Tone

Posiadam kopię formularza rodowodu (z "Our Dogs") psa Pat Sligo, urodzonego 24 września 1902 roku. Pochodził po Ch. Mike (Ch. Dermot Astore ex LuLu) od The Duchess of Sligo. W Graham's Pedigrees jest znak zapytania przy Mrs. Galton figurującej jako właścicielka, ale wydaję się , że formularz rodowodu jest podpisany przez Mrs. L. Cella jako hodowczynię, chociaż jej nazwisko nie jest wyszczególnione w Pedigrees na liście osób prowadzących hodowlę. Ch. Mike był ojcem Brian Boru z Felixstowe Roseen.

F. Howard of the 8th Hussars dnia 8 lipca 1902 roku wyhodował miot ze skojarzenia Connaught (Marquis of Donegal ex Tea Tephi) ex Nualla (Dysart ex Nookoo), w którym znalazła się Mrs. Gray's Ch. Shournagh oraz R.J. Martin's Ch. Leinster. Phyllis Gardner tak mówi o Leinster:„ Był uważany za najlepszego Wolfhounda za swojego życia”. On oraz Lufra Rhu byli rodzicami niepospolitego miotu obejmującego Silver King, Lindley Tyrant i Ch. Felixstowe Gweebarra. Leinster był poza tym skojarzony ze swoją siostrą Shournagh, i dal Breac, ojca Donnybrook Nora. Ta hodowla (Connaught/Nualla) prowadzi krew z crossu Tybetańskiego, który miał miejsce w trzecim pokoleniu wstecz, ale również „wywodzi się z najlepszych i najczystszych linii”. Fotografia pochodzi z roku około 1912.

Ch. Leinster

Innym dobrze znanym synem Wargrave był Aughrim, urodzony z matki Allen's Acushla, która pochodziła ze skojarzenia O'Leary ex Lady Kathleen. Jeden z najwcześniejszych osiągnięć I.W. Everett, Emo ( późniejszy Felixstowe Emo) pochodził z miotu wydanego przez Acushla. Aughrim należał do Miss M. Kearns of Hove i według Phyllis Gardner, był „jednym z najbardziej podziwianych psów w tamtych czasach, będąc w bardzo właściwym typie. Jego krew dotrwała do obecnych czasów poprzez Sulhamstead Pedlar i jego potomnych, szczególnie Ch. Sulhamstead Conncara.”

Aughrim

A.J. Dawson (autor Finn The Wolfhound and Jan, Son of Finn) 31 maja 1903 roku wyhodował miot ze skojarzenia Dermot Astore ex Tynagh (wspomniana wyżej, urodzona ze skojarzenia O'Leary ex Lady Kathleen) z którego pochodził Mrs. Hall's Ch. Gareth, opisywany przez Grahama jako „bardzo świetny pies”. Phyllis Gardner powiedziała o Gareth´cie: „Rodowód zawiera krzyżówkę z z Great Tibet Dog w trzecim pokoleniu wstecz, także dolewkę krwi doga w czwartym i piątym pokoleniu. Ch. Gareth był bardzo podziwiany i jego imię pojawia się z dużą częstotliwościć we współczesnych rodowodach”. Jego imię jest często podawane błędnie jako Caretti.

Ch. Gareth

Należący do Mr. Hamilton Adams's Ivo Dhulart został wyhodowany przez Mr. Everett ze skojarzeni Ivo Brian ex Felixstowe Sheelah (po Great Dane Felixstowe Bob ex Deerhound Felixstowe Lufra). Dhulart był ojcem Ivo Drogheda z matki Wickham Sheelah, oraz Ivo Bridget (i szczenięcia,które zostało skradzione) z matki Mountfield Biddy. Mountfield Biddy należała do E.A. Henderson a w Graham's Pedigrees napisano o niej: „rodowód i wiek nieznany” chociaż dodano, że jej ojcem był Brian (Wild Boy) a matką Runa. Szczeniak około 5 - cio miesięczny zostal zakupiony za parę szylingow od człowieka włóczącego się po Surrey (jak podaje Phyllis Gardner w The Irish Wolfhound). Ten szczeniak został zarejestrowany jako Irish wolfhound, ze zrobionym rodowodem, i z imieniem Hy Niall, chociaż wydaje się wątpliwe , aby był tym skradzionym szczenięciem. Phyllis Gardner powiedziała, że skradzione szczenię było innego koloru niż Hy Niall, o którym mówiła, że „Był kremowy z czarną maską i w pięknym typie”.

Hy Niall - wycięte w drewnie na podstawie fotografi przez Phyllis Gardnem.

Dnia 6 września 1904 roku Mrs. Marshall of Bolton-le-Moors wyhodowała miot ze skojarzenia po Zarko (Earl of Antrim ex Lady Kathleen) od Brenda (Chamus ex Nancy of Kidnal) , w którym urodziła się suka Lufra Rhu, która skojarzona z Leinster, została matką Silver King, Lindley Tyrant i Ch. , oraz skojarzona z Wickham Lavengro - matką Killabeg Lass.

Silver King (Leinster ex Lufra Rhu)

Kapitan Graham martwił się, że hodowanie tylko dla rozmiaru, co niektórzy hodowcy uczynili swoim głównym kryterium hodowlanym, będzie miało katastrofalny efekt i napisał w Turner's Kennel Encyclopaedia w 1907: „Harmonijny pies średniego wzrostu jest bardziej pożądany niż przerośniety gigant, o złych kształtach i wykrzywionych nogach; dla rozmiaru jako najważniejszego, nie wolno w żaden sposób rezygnować z harmonii. W przeszłości użycie psów o złych nogach było jeszcze wybaczalne, ale obecnie jest absolutnie niedopuszczalne”.

Kapitan Graham zmarł 21 października 1909 roku w swoim domu w Gloucestershire, zapewniwszy przyszłość rasie, której poświęcił całe życie odbudowując ją prawie z niczego.

W październiku 1909 roku w Kennel Gazette ukazał się nekrolog, w którym można przeczytać:
„Z przykrościć zawiadamiamy o śmierci Kapitana Grahama, który zmarł w swoim domu w Gloucestershire, Rednock, Dursley, dnia 21 października w wieku 76 lat. Zaszczyt odbudowy Irish Wolfhound do wymiarów rasy postrzeganej obecnie jako znamienita, przypisywany jest Kapitanowi Grahamowi, Sir John´owi Power i kilku innym entuzjastom. W 1863 roku Irish Kennel Club przedsięwziął kroki rozpoczynające pracę nad rasą, która zaowocowała swoim własnym pokazem w 1879 roku. W 1885 został utworzony Irish Wolfhound Club i w tym samym roku Kennel Club dodał rasę do swojej klasyfikacji. W 1902 roku na Wystawie Kennel Clubu odbyły się konkurs dla Irish Wolfhounds i spośród psów wystawianych przez hodowców z różnych stron kraju wybrany został młody pies, Rajah of Kidnal, by prezentował Gwardię Irlandzką jako maskotka regimentu. Otrzymawsza nowe imię Brian Boru pies pozostawał w regimencie aż do początku tego roku. Chociaż zastąpiono go obecnie przez młodszego psa, Brian Boru nadal żyje, i ciągle pozostaje ulubieńcem zarówno oficerów jak i wszystkich pozostałych ludzi”.

Źródło: http://www.irishwolfhounds.org/graham.htm tlumaczenie: Ewa Gmiter