Paraliż szczenięcy - „The Magnificent Irish Wolfhound” Mary McBryde
Szczenięta IW w wieku pomiędzy 4 a 16 tygodniem życia a także czasami starsze są podatne na wystąpienie nagłego paraliżu jednej albo całej tylnej części ciała. Jedna tylna kończyna albo obie kończyny a czasami również i ogon mogą ulec paraliżowi.
Przyczyna paraliżu może zostać zauważona, na przykład szczenię spadło z jakiegoś obiektu na który się wspinało na twardą powierzchnię albo uderzyło się o ostry kant. W innym wypadku paraliż występuje bez ostrzeżenia. Szczenię śpi i budzi się już sparaliżowane, chociaż i wtedy czasami można sobie przypomnieć, że zostało uderzone w plecy albo upadło kilka godzin wcześniej lub nawet poprzedniego dnia. Szczenięta, które najczęściej dotyka paraliż mają kilka albo wszystkie z następujących cech:
- są największe w miocie,
- najbardziej aktywne,
- najinteligentniejsze,
- najdzielniejsze
- i często są długonogie z dużym ukątowaniem w stawach.
Większość sparaliżowanych szczeniąt utrzymuje mocz i zachowuje kontrolę wydalania oraz ma prawidłowe odruchy bezwarunkowe gdy kłuje się je w opuszki palców. Paraliż szczenięcy nie jest przypisany do żadnej rodziny ani linii. Pojawia się na całym świecie, zarówno w małych jak i dużych hodowlach kennelowych i domowych. Przydarza się tak samo często zarówno najbardziej jak i najmniej doświadczonym hodowcom i właścicielom.
Przyczyny i źródła paraliżu są różne, ale zawsze rozwija się on bezpośrednio lub pośrednio z uszkodzenia nerwów. Gdy sparaliżowana została jedna kończyna tylna ale jest zachowana dowolność ruchu w stawie biodrowym, można przypuszczać, że uszkodzony został nerw kulszowy. Jeżeli wystąpił całkowity paraliż jednej kończyny tylnej, wówczas należy się spodziewać jednostronnego uszkodzenia nerwów odchodzących z odcinka lędźwiowo - krzyżowego kręgosłupa zaopatrujących tę całą tylną kończynę. Paraliż obu tylnych kończyn wskazuje na uszkodzenie w samym kręgosłupie.
Czasami udaje się zlokalizować stłuczenie tkanki wokół kręgosłupa albo zauważyć wyraźny krwiak nad kręgosłupem, co jasno wskazuje, że miał miejsce upadek albo uderzenie. Rentgen może wykazać bezpośrednie uszkodzenie kręgów, przemieszczenie kręgów lub kręgi wadliwie rozwinięte. Może także wykazać jeden albo kilka wysuniętych dysków wywierających nacisk na rdzeń kręgowy. Jednak niestety najprawdopodobniej rentgen nie wykaże w sposób jednoznacznie oczywisty co było przyczyna paraliżu.
Inną metodą badania jaka może zaproponować ci twój vet może być wykonanie twojemu szczeniakowi mielogramu. Jednak to badanie stanowi zagrożenie dla życia Wilczarzy, gdyż wiele psów umarło podczas wstrzykiwania fluidu do kręgosłupa. Do tego czasu nie słyszałam o mielogramie, który wykazałby przyczynę paraliżu u jakiegokolwiek sparaliżowanego szczeniaka Wilczarza. Zatem nie polecam ryzykowania i poddawania szczeniaka takiej niebezpiecznej procedurze.
Jedną z najpopularniejszych podawanych przyczyn paraliżu szczeniąt, lecz zazwyczaj całkowicie nie udowodnioną jest FCE (fibrocartilaginous embolizm). Ten stan może być stwierdzony jedynie w badaniu post mortem. Jednak większość szczeniąt Wilczarzy dotkniętych paraliżem zdrowieje albo zadawalająco albo całkiem dobrze, więc post mortem niezwykle rzadko może mieć miejsce.
FCE jest zwykle brane pod uwagę, gdy paraliż dotyka psów w średnim wieku. Paraliż jest wówczas wywołany przez chrząstkę włóknistą (fibrocartilaginous material) z jądra dysku międzykręgowego, która to chrząstka włóknista wnika do naczyń krwionośnych kręgosłupa i blokuje dopływ krwi do rdzenia kręgowego. To powoduje nagły i nie postępujący paraliż, który dotyka tylko tych obszarów ciała, za unerwienie których odpowiada obumarła część rdzenia kręgowego. Sposób w jaki materiał z dysku międzykręgowego przenika do naczyń krwionośnych zaopatrujących kręgosłup jest nieznany. Obecnie na ten temat jest 5 różnych teorii. Artykuł na temat FCE napisany w roku 1993 ( J.Dyce i J.E.F. Houlton, Journal of Small Animal Practice) sugeruje, że u niektórych szczeniąt Wilczarza przetrwały embrionalny układ naczyniowy może pozwalać na migrację materiału z dysków międzykręgowych i blokowanie układu krwionośnego.
Leczenie powinno być takie samo jak w wypadku nagłych urazów kręgosłupa u ludzi. Należy ograniczyć do minimum ruchy kręgosłupa. Wysokie dawki leków przeciwzapalnych w ciągu pierwszych 8 godzin od wystąpienia paraliżu przyniosą poprawę i możliwość prognozy. Po tym czasie zazwyczaj następuje poprawa. Arnika (homeopatia, krople Bacha ?) powinna być podawana co godzinę w ciągu pierwszych kilku dni a następnie przez kolejny tydzień co 4 - 6 godzin a potem 3 razy dziennie w ciągu kolejnych 5 miesięcy. Należy zapewnić szczenięciu jak największy spokój, najlepiej w zamkniętym pomieszczeniu (klatce) na bardzo miękkim łóżku pokrytym sztucznym tworzywem a potem narzutą mogącą być często zmienianą. Jeżeli szczenię załatwia się w łóżku, nie przejmuj się i sprzątaj tak, aby jak najmniej szczenię poruszać. Jeżeli szczenię jest w stanie chodzić z pomocą z zewnątrz, użyj ręcznika przeciągając do pod klatka piersiową i brzuchem. Trzymając oba końce ręcznika nad szczenięciem można łatwo mu pomóc wyjść na zewnątrz, aby mogło załatwić swoje potrzeby.
Masuj mięśnie dotkniętych paraliżem obszarów oraz łagodne zginaj stawy co najmniej 4 razy dziennie. Pamiętaj aby bardzo ostrożnie przekładać szczeniaka z boku na bok co 3 - 4 godziny, jeżeli szczeniak nie może tego zrobić samodzielnie. Karm łatwostrawnym pożywieniem, roztaczaj dobre fluidy i bądź dobrej myśli. Dobra i troskliwa opieka jest najważniejsza aby sparaliżowany szczeniak powrócił do zdrowia. Pomocna jest akupunktura, leczenie ultradźwiękami i promieniowaniem podczerwonym. Bardzo korzystne jest pływanie po pierwszym tygodniu od zachorowania oraz specjalistyczny masaż przywracający krążenie i ruchomość. Skontaktuj się z ludzkim rehabilitantem sportowym, który ma zazwyczaj większą wiedzę o leczeniu urazów niż większość weterynarzy. Oznaki poprawy powinny pojawić się w ciągu 3 - 4 dni a na pewno w ciągu 7 dni od wystąpienia paraliżu. Jeżeli nie ma oznak zdrowienia w przeciągu 10 dni po urazie, prognozy dla szczeniaka nie są najlepsze. Jednak większość Wilczarzy odzyskuje 75 - 100 % sprawności ruchu. Powrót do sprawności ruchowej może trwać powoli, nawet ponad rok od wystąpienia paraliżu.
The Magnificent Irish Wolfhound - Mary McBryde, tłumaczenie Ewa Gmiter
© Klub Wilczarza Irlandzkiego 2007
Start Wzorzec Historia Rasy Zdrowie Żywienie Dokumenty Lista osób Dzieje się Artykuły prasowe Wilczarze z przeszłości Razem raźniej Kontakt