zdrowie.html Wilczarza Irlandzkiego
Start Wzorzec Historia Rasy Zdrowie Żywienie Hodowle w Polsce Reproduktory Szczenięta Wilczarza Dokumenty Lista osób Dzieje się !!! Artykuły prasowe Wilczarze z przeszłości Razem raźniej Kontakt

Epilepsja u Wilczarzy

Do lat 70-tych XX wieku epilepsja u wilczarzy była skrywanym tematem. W ciągu ostatnich 15 lat hodowcy i właściciele odnotowują wzrastającą ilość przypadków epilepsji u wilczarzy. Analizowano dane i rodowody chorych wilczarzy i stwierdza się u 18% epilepsję idiopatyczną. Choroba jest przekazywana dziedzicznie, stąd uważna selekcja hodowlana i uczciwa informacja o chorobie wśród hodowców ma ogromne znaczenie.

O epilepsji

Epilepsja charakteryzuje się występowaniem drgawek. Epilepsja może być idiopatyczna, pierwotna ( bez uchwytnej przyczyny) oraz objawowa, w której dostępnymi metodami diagnostycznymi można ustalić przyczynę napadów.

Objawowa, wtórna epilepsja jest spowodowana chorobami wewnątrzczaszkowymi lub zewnątrz-czaszkowymi. Wewnątrzczaszkowe przyczyny to na przykład: wady wrodzone, stany zapalne, nowotwory, zaburzenia pourazowe, zaburzenia naczyniowe. Zewnątrzczaszkowe choroby powodujące napady epileptyczne to między innymi: choroby narządów wewnętrznych, zatrucia, reakcje poszczepienne.

Bardzo ważne by określić przyczynę epilepsji (pierwotna czy wtórna) ponieważ w przypadku wtórnej, objawowej epilepsji możemy leczyć nie tylko objawowo same napady drgawkowe ale i przyczynowo-eliminując źródło powstawania drgawek.

O epilepsji u wilczarzy

Idiopatyczna epilepsja jest najczęstszą postacią spotykaną u wilczarzy. W przypadku epilepsji idiopatycznej nie możemy dostępnymi badaniami dodatkowymi ustalić przyczyny napadów Mechanizm powstawania napadów nie jest poznany, występuje dziedzicznie przekazywany defekt układu nerwowego.

Pierwszy napad epileptyczny występuje zazwyczaj przed 3 rokiem życia ,częściej chorują psy niż suki. Długość życia wilczarza z epilepsją idiopatyczną jest o 2 lata krótsza w porównaniu z długością życia dla rasy. Na obecnym etapie badań nad epilepsją u wilczarzy sugeruje się autosomalny model dziedziczenia choroby z niekompletną penetracją z predylekcją do samców. (na podstawie doniesień Margret L.Casal).

Sugerowane badania dodatkowe

- Pierwszego rzutu

- Drugiego rzutu

- Trzeciego rzutu

Rodzaje napadów

Występują napady uogólnione lub ogniskowe. W przypadku idiopatycznej epilepsji u wilczarzy częściej obserwujemy napady ogólne.

Najważniejsze kwestie

W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych u wilczarza konieczna jest konsultacja weterynaryjna i pełna diagnostyka

Leczenie

Leczenie epilepsji idiopatycznej zazwyczaj rozpoczynamy po drugim napadzie. Właściciel psa musi zrozumieć cele i możliwości leczenia i znać możliwe objawy uboczne.

Objawy uboczne zależne są od indywidualnej reakcji organizmu psa, od rodzaju podawanych leków i ich skojarzeń. U wilczarzy często występują takie objawy uboczne jak: wzmożona senność i sedacja, sztywnienie tylnych kończyn, ataksja( niezborność ruchowa), wzmożony apetyt i pragnienie. Długotrwałe leczenie może powodować uszkodzenie wątroby, nerek, zaburzenia odporności, uszkodzenie szpiku.

Nie zawsze możliwe jest leczenie eliminujące napady w ogóle. Najczęściej udaje się tylko zmniejszyć ich częstość lub nasilenie. Obecnie uważa się za lek pierwszego wyboru Phenobarbital ( Luminal). W razie złej kontroli napadów przy leczeniu Luminalem , podaje się jako drugi lek Bromek Potasu.

Podczas podawania Luminalu należy kontrolować stężenie leku we krwi - w drugim tygodniu leczenia i w ciągu dwóch tygodni od zmiany dawki. Możemy w ten sposób ocenić czy lek osiąga stężenie terapeutyczne (20 to 45 micrograms/ml), oraz czy nie występuje stężenie za wysokie- toksyczne. W trakcie leczenia Luminalem należy kontrolować stan wątroby ( hepatotoksyczność) - badając raz na pół roku profil wątrobowy.

W razie słabej kontroli napadów przy podawaniu Luminalu, dodanie Bromku Potasu poprawia kontrolę napadów u 80% psów, a u 20% udaje się wyeliminować napady zupełnie (dotyczy to ogólnej populacji psów a nie rasy wilczarz). Bromek potasu ma okres półtrwania do 21 dni, dlatego stężenie we krwi bada się po 1 i po 4 miesiącach od rozpoczęcia terapii.

Jeśli kontrola napadów poprawia się, można stopniowo zmniejszać dawkę Luminalu do najniższej dawki, dającej dobre rezultaty. Jeśli powyższe schematy leczenia nie są skuteczne- trzeba próbować innych zestawień leków przeciwdrgawkowych dobieranych indywidualnie. Ponieważ metabolizm leków przeciwdrgawkowych wykorzystywanych w medycynie ludzkiej jest u psów inny- szybszy, trzeba podawać je co najmniej trzy razy na dobę.

Prognozy u wilczarzy

Inaczej niż w wielu innych rasach, epilepsja u wilczarzy jest chorobą prowadzącą w niedługim czasie do zgonu. Mimo próbowania różnych metod leczenia, udaje się czasem zapewnić wilczarzowi z epilepsją dwa lata życia.

Wnioski

Skuteczność leczenia epilepsji idiopatycznej zależy od indywidualnej reakcji na leki u psa, nasilenia objawów ubocznych, prawidłowej podaży leków w regularnych odstępach czasowych, ciągłego dostosowywania dawek leków w zależności od kontroli napadów i objawów ubocznych .

Wilczarze słabo reagują na leczenie przeciwepileptyczne, i występują częste i znaczne objawy uboczne przy niskiej skuteczności leczenia. Postępy leczenia epilepsji idiopatycznej u wilczarzy są niezadowalające.

Hodowla Pam Paloma ( Erinwood Wolfhounds) w artykule na temat epilepsji u wilczarzy

http://www.irishwolfhoundstudy.com/seizures/paloma2.htm

podkreśla wagę przemyślanej selekcji hodowlanej i używania w hodowli tylko zdrowych psów, chore wilczarze powinny być usunięte z programu hodowlanego, znani przodkowie wilczarzy z epilepsją ( sami będąc zdrowi) powinni być usunięci z programu hodowlanego, rodzeństwo i potomstwo chorych wilczarzy powinno być ostrożnie używane w hodowli -jeśli ktoś czuje się na siłach podjąć ryzyko i zatrzymać dla siebie jednego szczeniaka a resztę sprzedać na warunkach niehodowlanych.

Poważnym błędem i zagrożeniem jest wprowadzanie zdrowego nosiciela poprzez out-crossing do innych linii - co poszerza znacznie zasięg przekazywania choroby. Hodowcy mają możliwość kontaktowania się z Anne Janis- IW Studies

http://www.irishwolfhoundstudy.com/seizures/index.html

w celu oszacowania ryzyka pojawienia się epilepsji w planowanym skojarzeniu.

Niestety epilepsja u wilczarzy wciąż jest dla wielu tematem tabu. Brak uczciwej informacji o chorych psach i krótkowzroczna polityka hodowlana powodują, że kolejne wilczarze i ich właściciele muszą walczyć z tą straszliwą u wilczarzy chorobą.

Przydatny link (CANINE EPILEPSY) http://www.canine-epilepsy-guardian-angels.com/

Opracowanie i tłumaczeie: Ewa Frydecka www.wilczarz.pl

Wspierają Nas:

© Klub Wilczarza Irlandzkiego 2007

Start Wzorzec Historia Rasy Zdrowie Żywienie Hodowle w Polsce Reproduktory Szczenięta Wilczarza Dokumenty
Lista osób Dzieje się Artykuły prasowe Wilczarze z przeszłości Razem raźniej Kontakt